Τετάρτη, 21 Μαρτίου 2012

Κική Δημουλά, Σ’ έναν στροβιλισμό αμοιβαίων αισθημάτων χορεύουν μεταξύ τους δυο αλήθειες

Μέσα σ’ άλλο όνειρο περιμένω, το βρήκα άδειο και το επίταξα επί τούτου για να ’χω ευρυχωρία αναμονής… Πρώτη φορά αθετείται όνειρο πριν το μεγαλοποιήσω…

 [Το αληθινό θέμα της Δημουλά, και μαζί ο τρόπος της, υπήρξε ανέκαθεν η προσωποποίηση των αφηρημένων εννοιών (ΦΘΟΡΑ, ΛΗΘΗ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ, ΑΠΑΘΕΙΑ,  ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ, ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ, ΑΠΟΣΤΑΣΗ, ΤΥΧΗ, ΑΝΑΠΟΛΗΣΗ κ.α.) και ο διάλογος μ' αυτές, σαν να ήταν υπαρκτά, ζώντα όντα. Δημιούργησε έτσι το ποιητικό σχήμα ενός νοητού σύμπαντος κυριολεκτικά πολυφωνικού, το σενάριο ενός εκφραστικού πανδαιμόνιου των ουσιών της σκέψης, μια περιοχή όπου οι έννοιες φορούσαν μάσκες ηρώων και ηρωίδων..]

Χορός αυθαιρεσιών (γλυπτό στην πλατεία Κλαυθμώνος - από τη συλλογή Η ΕΦΗΒΕΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ Εκδόσεις Στιγμή 1994)

Σύμπλεγμα τριών χορευτών.
Ισοϋψή τα σώματα
ιδίου αναστήματος η κίνηση και η χάρη
δεμένες στην κορυφή με δυνατή εκτίναξη
των χεριών και η σύσφιξή τους
σε κρουστό συντονισμό.
 
Μπορεί να είναι η μητέρα ο μπαμπάς και το παιδί
σ’ έναν στροβιλισμό αμοιβαίων αισθημάτων
ή να χορεύουν μεταξύ τους δυο αλήθειες
και το τρίτο σώμα να είναι ο σοβαρός
λόγος που δεν βρήκαν καβαλιέρο.
 
Ωστόσο εγώ, θέλεις γιατί η πρωινή πλατεία
είναι τελείως καθαρή
δεν βρίσκεις χάμω πεταμένον
ούτε μισόν περαστικό
θέλεις γιατί κυκλοφορούν δενδρύλλια και φως
μόνο στο μικρό δακτύλιο του ματιού μου
ονόμασα το σύμπλεγμα
ο ωραίος η ωραία και το ωραίον.
 
Από τους τρεις τους βρίσκω
απείρως ωραιότερο το ωραίον.
Παντού εξαπλωτική η φευγαλέα
γωνιώδης μακρουλή πανσέληνη
ελλειπτική κατατομή της απροσδιοριστίας του.
Ενώ ο ωραίος κι η ωραία
έχουν εκείνη τη μεγάλη μύτη την εκτοπιστική
το μισάνοιχτο διαρκώς λίγο χαζό τους βέβαιον.
 
Πίναξ διερχομένων (από τη συλλογή Η ΕΦΗΒΕΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ Εκδόσεις Στιγμή 1994)
Ούτε σκιά ούτε σκιάς παρελθόν.

Το φύλλωμα αθρόιστο δεν σάλεψε απόκρυψη
πίσω από τα κλαδιά.
 
Περίμενέ με μόνο άκουσα
δίχως να θορυβήσει τονισμός κι απόχρωση.
Δεν ήταν σύρσιμο ικεσίας
ούτε γουργούρισμα υπόσχεσης
δεν ήταν φτεροκόπημα ανυπομονησίας
μήτε και προσταγής ακόνισμα.
Κάτι σαν αφηρημένη τριβή καμένου χρόνου
επάνω σε σπιρτόκουτο βρεγμένο.
 
Περιμένω τώρα νύχτες τρεις
κι άλλες τόσες μέρες
όσες χρειάζεται ο ναός για να ξαναχτιστεί.
Μέσα στο άλλο όνειρο περιμένω
το βρήκα άδειο και το επίταξα επί τούτου
για να ’χω ευρυχωρία αναμονής.
 

Πού είναι, ανησυχώ. Πρώτη φορά αθετείται όνειρο πριν το μεγαλοποιήσω. Κόβω βόλτες από τη μια εκδοχή πάω στην άλλη φτάνω και στη χειρότερη κι ούτε εκεί το βλέπω. Δειλά προς την καλύτερη αγναντεύω κι επιτέλους είναι εκεί η εκπλήρωσή του.
Εκεί, στο ευτυχισμένο περιθώριο που μου δόθηκε στην περιχαρή δυνατότητα να περιμένω πάλι.


Κι αυτό είναι ένα όνειρο σπουδαίος διπλωμάτης
Αφήνει κάπως ανοιχτό το δεδομένο
πως δεν θα ρθούνε άλλα.


[επιλογές λέξεων από την ΕΦΗΒΕΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΜΑΖΙ στο ΛΙΓΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ της Κικής Δημουλά. Λοιπόν, κάποια φορά ΜΕΤΑΦΕΡΘΗΚΑΜΕ ΠΑΡΑΠΛΕΥΡΩΣ, στου σεντονιού τις όχθες, ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΩΜΑ ΜΟΥ. ΕΚΤΟΣ ΣΧΕΔΙΟΥ ο φιλοπαίγμων μύθος μας ακολουθεί, εκτός αν κλαίει το φεγγάρι οπότε βγαίνω στο μπαλκόνι το «Διότι» να ρωτήσω τι συμβαίνει. Μη φοβάσαι, είσαι ΕΠΙ ΤΑ ΙΧΝΗ ΗΧΟΥ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΕΩΝ. Γι’ αυτό πάρε μαζί σου για σιγουριά την απαίτηση να μην σ’ αγγίξω διόλου και σου υπόσχομαι εγκαίρως να ξυπνήσω ώστε να μην σε πάρει είδηση ο ύπνος σου ότι λείπεις. ΧΑΙΡΕ ΠΟΤΕ]

Δεν υπάρχουν σχόλια: